Een Spaanse avond in Italië

Het is vrijdag! Het weekend staat voor de deur. En dus zijn we weer aan het plannen geslagen. Het weekmenu voor volgende week ligt al vast, vanavond halen we een deel van de boodschappen bij ons Voedselteam en morgen de rest in de supermarkt, de viswinkel en niet te vergeten: in de Wereldwinkel voor een gratis pot choco! Maar over dat alles later meer.

Nu: tijd om nog eens uit eten te gaan!

Er was eens, lang geleden, een groep meisjes van alle leeftijden, die in weer en wind naar de Tweebruggenstraat fietsten om daar samen een nieuwe taal te leren. De lessen werden steeds vaker gekoppeld aan culinaire escapades. Waar in het begin “simpelweg” een flesje wijn ontkurkt werd tijdens de pauze, deden we ons na een aantal weken al tegoed aan huisgemaakte guacamole, en tegen het einde van het eerste jaar werden dat zelfs heuse Spaans-getinte buffetten met gazpacho, serranoham, manchego met kweeperengelei, tortilla’s, boccadillo’s, albóndigas, patata’s bravas en toe turrón, dulce de leche en jerez. Mind you, dat zijn zo ongeveer de enige Spaanse woorden die ik mij nog kan herinneren… En neen, dat ligt niet aan de lesgeefster, maar wel aan mijn eigen food-obsessed mind! :-S

En zo zitten we -meer dan vijf jaar na het laatste belsignaal – weer samen rond de tafel. De Spaanse restaurants in Gent zijn al lang uitgeput, we hebben ons ook al aan Mexicaanse en Argentijnse escapades gewaagd, en ons werkterrein is intussen uitgebreid naar alles dat min of meer van dicht of van (zeer) veraf aan Spanje gelinkt kan worden. En we concluderen genoegzaam dat Italië toch dicht bij Spanje ligt als we aanschuiven in Marco Polo Trattoria.

Spaanse dames rond een Italiaanse tafel

Ik heb Marco Polo al een paar keer bezocht, maar het laatste etentje dateert toch al van een paar jaar terug. Ik herinner mij vooral de warme sfeer, de (h)eerlijke keuken, de biologische drankenkaart zonder coca cola, en eigenlijk vooral het mooie nostalgische vloertje.

Ik start met een patriottisch aperitiefje, een Roomer, vergezeld van een klassieke bruschetta met tomaat, basilicum en mozzarella. Een traditionele combinatie, maar daarom niet minder lekker. Het hapje is mooi afgekruid, dus mij hoor je niet klagen. Dat zou trouwens ook moeilijk gaan met mijn mond vol bruschetta.

IMG_3175

Ik kies als hoofdgerecht voor pasta met coquilles, een saus op basis van visbouillon en tomaat, en afgewerkt met artisjok. Alweer een voltreffer: de spaghetti is duidelijk huisgemaakt, de saus is licht en kruidig en de sint-jakobsvruchten zijn perfect gebakken. De kok is alleen iets te kwistig geweest met de pepermolen, maar ik kan wel tegen een beetje pittigheid.

IMG_3178

Alhoewel ik eigenlijk meer dan voldaan ben, kan ik toch niet weerstaan aan de zoete lokroep van de dessertenkaart. Ik kies voor een tiramisu en een koffie.

IMG_3179

De afsluiter valt wat tegen: de koffie is niet warm genoeg, de tiramisu is een beetje zoet en bevat te weinig amaretto, en de garnering van slagroom (uit een spuitbus) en aardbei is nu ook niet direct haute-cuisine. Maar eigenlijk was het over het algemeen een zeer lekkere maaltijd, met verse ingrediënten en eerlijke producten, lekker eenvoudig zoals een Italiaanse maaltijd moet zijn.

En de avond zelf, die was nog beter! Wat leuk om weer eens bij de praten met de “Spaanse” dames! Onze volgende afspraak wordt een babybezoek bij één van de klasgenoten (veel succes trouwens ;-)). Ik kan al bijna niet meer wachten om weer eens zo’n klein boeleken te mogen bewonderen. Daar kan eenvoudigweg niks tegenop.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s